Kiedy zamykałam ten blog, było zaledwie kilka tysięcy odsłon. Wydawało się, że nie ma on jakiejś szerszej perspektywy na rozwój, biorąc pod uwagę moje ograniczenia czasowe i większą aktywność na Zapiskach na marginesie. Tymczasem ruch toczy się tutaj bez mojego udziału i bez nowych wpisów. Nabiło już ponad 90 tysięcy wejść. Boty są niezmordowane i działają bez przerwy, jak widać.
Tymczasem okazuje się, że są też żywi czytelnicy.
Na płocie drozd śpiewak udaje, że nigdzie nie leci, a w dziobie ma pokarm dla młodych. No to ja udaję, że nie patrzę. Nic to nie dało. Przeczekał mnie. Odleciał dopiero, gdy zniknęłam mu z oczu. Miejsca swoich pisklaków nie chciał zdradzić. A wieczorem śpiewa z najwyższego czubka wiśni.
Takie coś w naszych polskich wodach słodkich. Nie spodziewałam się, że szczeżuja może być taka duża. Ta jest olbrzymia i chyba należy do gatunku zwanego szczeżują wielką, bo dorasta do 20 cm, a ta tutaj, jak widać ma 18 cm. Miała, bo została muszla. Niestety, w środku nie było perły. Leżała sobie porzucona w błocie koło stawu. Ani perły, ani lokatora, więc na razie ozdabia stół. Musiałam trochę podreperować, wzmocnić jedną stronę z powodu pęknięcia. Ale trzyma się, paszczę otwiera i ozdabia.
Drugiego trofeum wziąć się nie dało, bo trzeba by ściąć drzewo. Ogromna narośl na dosyć cienkim pniu. Ile czasu rosła? Narośl obrasta pień niemal naokoło. Z daleka przypominało jakieś wspinające się zwierzę. Mając nadzieję, że w moich okolicach nie ma przecież niedźwiedzi, zaczęłam podchodzić coraz bliżej. No i się okazało, że to olbrzymie zrakowacenie, tak czy inaczej objaw choroby drzewa, a nie ozdobny kwiatek. Wygląda imponująco, a jest dziełem pewnego rodzaju grzybka lub bakterii. No cóż, i takie też mamy żyjątka na naszej planecie.
W tegorocznym plebiscycie na Europejskie Drzewo Roku zwyciężył dąb Dunin z Polski, zwany Strażnikiem Puszczy Białowieskiej.
Tu można poczytać i obejrzeć filmik o królewskim drzewie
na pniu urosło
w korzeniach się chowają
kolonia
niebywały okaz - naprawdę j niebieski
U wejścia do matecznika przyszedł czas na poznawanie nieznanych form istnienia. To wszystko żyje w naszych lasach, a ma się wrażenie, że to jakaś tropikalna dżungla, w dodatku deszczowa. Tymczasem ot, takie dziwolągi niemal za progiem, tylko nieco głebiej położonym. Po deszczowych świętach ożywiły się nieznane rośliny, porosty i cudaczne zimowe grzybki. Podszkoliłam się nieco z mykologii i lichenologii. Moje dotychczasowe atlasy okazują się niewystarczające. Muszę zdobyć bardziej szczegółowe źródła, bo nie wszystko udało się zidentyfikować, a to, co się udało, bez pewności, że poprawnie.
Znalazłam, znalazłam granicę Matecznika,
Która wstrzymuje kroki i grozą przenika.
Pomiędzy zielonymi pagórami grzbiety
Wiedźmy pochowane w błotach, nagie szkielety
Drzew w oparach siarki, pnie omszałe na straży
Tajemnicy: dalej wejść nikt się nie odważy!
Dzień w sam raz na dalekie wędrówki. Jedna ze starodawnych wróżb ludowych głosi, że jak człowiek spędzi dzień Bożego Narodzenia, tak ułoży się cały przyszły rok. Dlatego nie wolno spać, bo oznaczałoby to, że prześpi się być może to, co miałoby nas spotkać dobrego. Inne wyjaśnienie, bliższe ludowym wyobrażeniom, ostrzega, że jak prześpimy właściwy czas, zarosną nam grządki. To akurat prawda, natura jest bezlitosna, przegapienie terminu, nieważne z jakiego powodu, mści się okrutnie. Tymczasem mamy zimę i od grządek można odetchnąć, więc czas dobry na zwiedzanie dzikich ostępów.
Tajemnicze istoty "korzenne"
Takie cudne "czapeczki" rozsiadły się tu i ówdzie
Przepiękna brzezina! Aż chce się zabłądzić.
